Film oparty na faktach.
W roku 1953 Edmund Hillary i Tenzing Norgay jako pierwsi zdobyli Mount Everest.
Przez kolejne 40 lat tylko najlepsi zawodowi wspinacze próbowali powtórzyć ten wyczyn.
Co czwarty zginął.
W 1992 roku Nowozelandczyk Rob Hall
zaczął wprowadzać na szczyt amatorów.
W ciągu czterech lat jego zespół Adventure Consultants
wprowadził na szczyt 19 klientów. Wszyscy przeżyli.
Rok 1996. Inni przewodnicy idą w ślady Roba.
Jedną z firm jest Mountain Madness Scotta Fishera.
Szczyt jest dostępny przez 2 tygodnie w roku.
Próbuje go zdobyć ponad 20 ekspedycji.
Do obozu czwartego mamy 600 metrów przewyższenia.
Cała droga jest oporęczowana. Wiem, że dacie radę.
Gdy dotrzemy do żółtej wstęgi, przegrupujemy się.
Założymy maski i odkręcimy tlen.
Zgoda?
325 dolarów za butlę.
-Tlenu? -Złodziejstwo.
Facet zdominował rynek.
W bazie będzie 20 ekip.
20?
Do tego Szerpowie i tragarze. Zrobi się tłok.
To prawdziwy tłum.
-Co to? -Rzeczy Helen.
Dekoracje do mesy.
Mam wieści.
Idzie z nami Krakauer.
Zabrałeś go Fisherowi?
-To jego decyzja. -Brawo, Rob.
Ile płaci?
Tylko za tlen,
ale napisze o nas artykuł i będziemy na okładce.
Opłaci się.
Jeśli wprowadzisz go na szczyt.
Jak możesz tak mówić?
Jak się czujesz?
Popatrz na to.
Wiem.
Jesteś gotowy?
Będę tęsknił.
Chodźmy, Guy.
Bądź ostrożny, dobrze?
Nie martw się, kochanie.
Proszę.
Najgorsze, że ja nic nie robię.
-To nieprawda. -No co?
Muszę czekać na ciebie
-i na niego. -Albo na nią.
Na nią.
Wróć przed porodem, Rob.
Spróbuj mnie powstrzymać.
-Kocham cię. -Idź, zanim się rozpłaczę.
-To wszystko, co masz? -Tak.
Z czyjej jesteście grupy?
-Adventure Consultants. -Ja też. Jestem Beck Weathers.
Doug Hansen.
Jon Krakauer.
-Z magazynu Outside? -Tak.
Będziesz się wspinał czy pisał?
Jedno i drugie.
Opowiem ci, jak wygląda szczyt.
Nie trzeba. Ja też tam będę.
Zobaczymy.
Czym się zajmujesz?
Zawodowo?
Różnie. Stolarz, listonosz.
-Poważnie? -Tak.
-Dostarczasz pocztę? -Zgadza się.
Listonosz na Evereście.
Mam nadzieję.
Podoba mi się to.
Listonosz na Evereście.
Wiesz, że rok temu Doug dotarł na Wierzchołek Południowy Everestu?
-Naprawdę? -Tak.
Spora wysokość jak dla listonosza.
Zdobył Longs Peak i McKinley.
Ja nie byłem na szczycie McKinley.
-Wiem. -Skąd?
Rok 89.
Odrobiłeś lekcje.
Taka praca.
Pójdziecie śladami słynnych ludzi.
Byli wśród nich George Everest,
George Mallory, Tenzing Norgay, Edmund Hillary.
I Rob Hall.
Każdy z nich jest legendą.
Tym, którzy chcą realizować marzenia,
firma Adventure Consultants oferuje coś, czego nie da się opisać.
Dlaczego nie piszemy o tym w ulotce?
Bo przede wszystkim damy wam ból.
Niektórzy stracą palce u stóp. Prawda, Mike?
Mówiąc wprost, człowiek nie został stworzony do życia na wysokości,
na której lata Boeing 747.
Kiedy znajdziemy się nad Przełęczą Południową,
zaczniemy umierać. Dosłownie.
Nie darmo miejsce to nazywa się strefą śmierci.
Pytanie tylko,
czy zdołamy poprowadzić was na szczyt i z powrotem
zanim zginiecie.
Tobie się uda.
Beck Weathers.
Prosto ze stanu samotnej gwiazdy.
Jestem stuprocentowym Teksańczykiem.
Znacie Mike'a Grooma.
To jest Andy Harris.
On też jest z Queenstown.
Właściwie to z Taranaki.
Helen wraz z resztą idzie już do obozu bazowego.
Przygotują go dla nas.
Jest 30 marca.
Szczyt chcę zaatakować 10 maja.
To nasz szczęśliwy dzień,
a pogoda jest wtedy zwykle stabilna.
Mamy 40 dni na przygotowanie waszych ciał i umysłów.
Wiem, że macie spore doświadczenie.
Inaczej nie byłoby was tutaj.
Stu zaliczył K2 i Broad Peak.
John Taske,
tysiąc sto dziewięćdziesiąt dwa metry na Górze Kościuszki.
Yasuko Namba
zdobyła sześć z siedmiu najwyższych gór świata. Jest tu jedyną kobietą.
Zdobędziesz siódmy.
Ale Everest jest całkiem inny. To bestia.
Dlatego tu jesteś. Prawda, Doug?
Tak.
Na dziś to wszystko. Pijcie, bawcie się.
Jutro wyruszamy.
Jesteście gotowi?
Trzymajcie się.
Ruszamy, pułkowniku.
Bierzcie zatyczki do uszu.
Siadać i zapiąć pasy.
Dzięki, Mike.
Zaczyna się.
Brawo 2-7-0. Wystartowałem.
Dragon 1-0-3, przyjąłem.
-Trzymajcie się grupy. -Chodźcie.
Wszystko w porządku?
Tak.
Musicie okazać zezwolenia na wspinaczkę.
Dziękuję i do zobaczenia.
-Wszystko gra? -Tak. A u ciebie?
Też.
Dziękuję, Rob.
Za co?
Za zniżkę.
Zasuwasz na trzech etatach.
Przynajmniej tyle mogłem zrobić.
Ale nie musiałeś. Naprawdę to doceniam.
Tym razem wprowadzę cię na szczyt.
Jak się czujesz, Beck?
Jak cię mogę.
Dawaj. Dasz radę.
Myślałem, że szybciej się zaaklimatyzuję.
Nic ci nie będzie.
Cholerne bachory.
Jak blisko byłeś?
Bardzo blisko. Zrobiło się późno.
Zresztą byłem wykończony.
Ja chyba poszedłbym dalej.
To samo myślę każdego dnia.
Więc czemu zawróciłeś?
Bo mu kazałem.
15 dzień. Południowy Wierzchołek.
Warunki były złe. Nie zdążylibyśmy do 14:00.
Płacisz mi za to,
żebym bezpiecznie sprowadził cię na dół.
Zapamiętaj to.
Dobra.
Co go gryzie?
Jeden z naszych Szerpów, Tenzing, miał wypadek.
Naprawiał drabinkę na lodospadzie. Spadł.
Musieli go znieść.
Dotarliście do bazy. Moje gratulacje. Witajcie.
Mamy tu w tym roku prawdziwe ONZ.
Ekipę IMAX, ludzi z RPA,
a tutaj
jest najlepsza miejscówka.
Baza firmy Adventure Consultants.
Cześć, Helen.
-Miło cię widzieć. -Witajcie.
Świetna robota, Rob. Wszystko gra?
Tak. A u was?
Wszystko w porządku.
To jest Helen Wilton,
kierowniczka obozu.
Przez kilka tygodni będzie wam matkować.
Rozwiąże każdy problem.
Miło was wreszcie poznać.
Ang Dorjee, podejdź tutaj.
To jest nasz sirdar, główny Szerpa.
Cześć.
Znasz angielski?
Lepiej od ciebie.
-Pewnie też wspinasz się lepiej. -Tak.
Był na szczycie trzy razy.
Kapuję.
Zostawcie bagaże. W mesie czeka herbata.
Na tyłach jest namiot łączności, tam kuchnia,
a tam toaleta.
Kiedy zrywa się wiatr,
mamy z niej taki sam widok jak George Everest.
Jeśli ktoś nie chodził wcześniej w rakach,
lewy i prawy są oznaczone literami L i R.
To proste.
Wciska się je na buty.
Niewiarygodne.
A oto i nasz burmistrz.
Scott Fisher. Mountain Madness.
We własnej osobie.
Napijesz się?
Siadaj. Aklimatyzuj się.
Wolę herbatę, ale spróbuję.
Dzięki.
Mamy w tym roku niezły cyrk.
Jakiś szajbus z Nowej Zelandii
zaczął organizować wycieczki.
A ty go naśladujesz.
Trzeba z czegoś żyć.
Naprawiłeś lodospad?
Niezły tam bałagan.
Zrobiły się spore szczeliny. Zamontowaliśmy kilka drabinek.
Użyłeś dobrych lin?
Siódmy kwietnia. 10:30.
Mówi Sandy Hill Pittman dla NBC Interactive Media.
To jedna z twoich?
Tak. Ktoś podkradł mi dziennikarza.
Na nią patrzy się przyjemniej niż na Krakauera.
Nikogo nie podkradłem.
Spoko.
Zadzwonili do mnie z magazynu Outside.
Nie ma sprawy.
Zapytali, czy jestem zainteresowany.
To była jego decyzja.
Oddaję głos naszej lekarce, Caroline Mackenzie.
Cześć.
-Przepraszam za spóźnienie. -Nie szkodzi.
Rob, Harold i Mike powiedzą wam różne rzeczy o wspinaczce,
ale z punktu widzenia medycznego
najważniejszy jest tlen.
Aby dotrzeć na szczyt,
musicie przygotować swoje ciała na panujące tam warunki.
W ciągu miesiąca
wykonacie trzy częściowe podejścia aklimatyzacyjne,
po których wrócicie do bazy.
Każde podejście zaczyna się od lodospadu.
Przykro mi, ale nie ma innej drogi.
To miliony ton lodu, który bezustannie się porusza.
Są tam seraki jak wieżowce
i szczeliny bez dna.
Lepiej nie znaleźć się w tym miejscu,
kiedy zaczyna świecić słońce.
Dlatego będziemy wstawać bardzo wcześnie.
Szerpowie zamocowali już drabinki nad szczelinami,
ale droga nie będzie całkiem bezpieczna.
Na tym lodospadzie zginęło 19 osób.
Wszystko w porządku, Jon?
Tak.
Wchodź na górę.
Jesteśmy zespołem.
Uważamy na innych.
Musicie pamiętać o hipotermii.
Niewyraźna mowa i dziwne zachowanie to objawy niedotlenienia.
Niektórzy zdejmują ubranie, bo sądzą,
że jest im gorąco.
Słyszeliście o obrzęku mózgu.
Człowiek traci zdolność poruszania się, a potem umiera.
Grozi wam też obrzęk płuc.
Człowiek dosłownie tonie.
Jedynym lekarstwem jest szybkie zejście z góry.
Mamy też dobre wieści.
Nasza ekipa zadba o wasze bezpieczeństwo
podczas aklimatyzacji.
Caroline, dziękujemy. To jej pierwszy raz.
Świetna robota.
Złap za regulator. Usłyszysz syk.
Teraz podłącz przewód.
-Yasuko, jak się czujesz? -Dobrze.
Brawo.
Odetchnij tym.
Kiedy chcesz złapać oddech, ustawiasz regulator na czwórce
-i po sprawie. -Już mi lepiej.
Jak wam poszło?
Mamy gazowe szczęście w butlach.
Doug, wszystko gra?
Po powrocie do bazy Caro musi cię obejrzeć.
Nic mi nie jest.
Śpij dzisiaj w masce.
Wystarczy nam tlenu?
-Mamy go dużo. -Dobra.
Napij się herbaty.
Podnieś koszulę.
Głęboki wdech.
Bierz jedną tabletkę przed śniadaniem i popijaj wodą.
Dzięki.
-Beck, twoja kolej. -Zaczynaj.
Mierz i płacz.
Spokojnie, Doug.
Wystarczy.
Jesteś w świetnej kondycji, Beck.
Wiem.
Chodzę na siłownię 6 razy w tygodniu.
Żona jest pewnie zachwycona.
Tak.
Jaki dziś dzień?
-25 kwietnia. -No, nie.
Muszę wysłać wiadomość do żony. Mogę?
Wczoraj przyszło coś do ciebie.
Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy.
-O, Boże. -Co?
Mogę skorzystać z telefonu?
Widzę, że to pilna sprawa.
-25 dolarów za minutę. -Dobra.
Gadaj na koszt firmy.
Poważnie?
Dzięki.
Peach, to ja.
Co się stało?
Nic. Wszystko gra.
Gdzie jesteś?
W obozie bazowym.
Dzwonisz z Everestu?
Mam telefon satelitarny.
Ile to kosztuje? Co się stało?
Nic.
Byłem w obozie drugim,
dlatego nie wysłałem wczoraj faksu.
Wszystkiego najlepszego.
Co u dzieci?
W porządku.
Bub jak zwykle odrabia lekcje rano.
Chcesz się z nim przywitać?
Jasne.
Czekaj.
Cześć, tato.
Cześć.
Tęsknię za tobą.
Meg była w weekend
na pierwszej randce.
Naprawdę?
Tęsknię, kochanie.
Za tobą i za dziećmi.
Bardzo.
Muszę zawieźć dzieciaki do szkoły.
-Dobra. -Uważaj na siebie.
Tacie nic nie jest?
Nigdy nie dzwoni.
Chyba się boi.
Chodź do nas, Beck.
Kto nie tańczy, ten się nie wspina.
Brawa dla Becka.
To nie autostrada. Nie wiem, czy dadzą radę. Szalony pomysł.
Dobrałeś się do zapasów?
Chcesz trochę?
Zaczekam, aż zdobędziemy szczyt.
No, nie wiem Neal.
Zdobędziemy go.
Ja i Anatoli chcemy ci pomóc.
Za dużo tu rywalizacji.
Całkiem niepotrzebnej.
Każdy z nas i tak musi się zmierzyć z górą.
To do niej zawsze należy ostatnie słowo.
Zostań tam, Beck.
Dobra. Schodzę.
Harold, Mike, mówi Rob.
Nie damy rady.
Zawracamy do bazy.
Ang Dorjee, schodzimy.
Moja ręka.
Zaciśnij pięść.
Musisz pobudzić krążenie.
Co się dzieje?
Czekamy na gości z RPA.
Tajwańczycy też wchodzili bardzo długo.
Ian, nie płaciłeś za te drabinki.
Dostaniesz swoją forsę na jaki.
-Mówisz poważnie? -Ruszać się.
Jak długo tu czekacie?
-45 minut. -Ale zimno.
Szczypie?
Tak. Czubki palców.
Rob, musimy się pospieszyć.
Beck zamarza.
Jesteście gotowi?
-Wysyłam go. -Dobra.
Dobrze ci idzie, Beck.
Świetnie.
Podnieś głowę.
Uspokój się.
Nic ci nie jest? Pomocy.
-Drabina utrzyma dwie osoby? -Tak. Będę cię asekurować.
-Nie ruszaj się. -Nie mogę się podciągnąć.
Idę do ciebie.
Nic ci nie będzie.
Zawiąż linę. Scott.
Pomóż mi.
-Asekurujesz mnie? -Idę.
Zaraz będę przy tobie, Beck.
Spokojnie. Jesteś przywiązany.
-Nie czuję rąk. -Dobrze ci idzie.
Złap mnie.
-Nie ruszaj się. -Nie mogę się podciągnąć.
Trzymam cię.
Nic ci nie jest?
Nikt nie gwarantował wejścia na szczyt,
ale nie chcę zginąć dlatego, że stoję w kolejce jak w sklepie.
Nie za to zapłaciłem 65 tysięcy dolarów.
Zabierz mnie stąd.
Spokojnie. Kolejno stawiaj stopy.
Dzięki, że przyszliście.
Baza jest w tym roku pełna,
dlatego dla dobra nas wszystkich powinniśmy
opracować wspólny plan.
To znaczy grafik?
Tak.
Na Evereście?
Wszyscy wiemy, że ty robisz na tym pieniądze.
Dlaczego masz nam mówić, kiedy możemy wchodzić?
Ja tylko was proszę.
Jeśli wszystko zaplanujemy,
unikniemy takiego zamieszania, jakie było dzisiaj na lodospadzie.
My chcemy zdobyć szczyt 10 maja.
-My też. -I my.
10 maja.
Na Uskoku Hillary'ego zrobi się zator.
No właśnie.
To żałosne. Zdobędziemy szczyt, kiedy zechcemy.
Nie potrzebuję twojego pozwolenia.
Widziałeś, ile tu jest osób?
Koniec spotkania. Wychodzimy.
Rob, chodź, napij się z nami.
-Możemy pogadać? -Jasne.
Źle się czujesz.
Mam lekką biegunkę.
Co tam?
Nie podoba mi się ten tłum na linach.
Powyżej obozu trzeciego zaczną się kłopoty.
Chcesz zdobyć szczyt dziesiątego?
-Tak. -Ja też.
Chcesz połączyć siły?
Niezła myśl.
No, nie wiem. Każdy z nas ma inny styl.
Z całym szacunkiem, ale ty prowadzisz wszystkich za rączkę.
Moim zdaniem, kto nie da rady wejść sam,
nie powinien się znaleźć na szczycie.
Poprowadzisz swoją grupę, a ja swoją.
Proponuję współpracę.
Zwłaszcza przy oporęczowaniu szlaku.
To naprawdę ma sens.
Czemu nie.
-Zgoda? -Masz rację. To ma sens.
Dzięki. To wszystko.
A kto będzie prowadził na szczycie?
Jeśli powiem, że coś zrobię, to zrobię.
Musisz współpracować z Angiem. Jesteśmy teraz razem.
Wszyscy jesteśmy zawodowcami.
Musimy ze sobą współpracować. Zgoda?
Dobrze.
Na Południowym Wierzchołku
zostawimy osiem butli z tlenem.
-Ja nie używam tlenu -Jak to?
W ogóle?
-Powinieneś. -Nie chcę angielskiego powietrza.
Jesteś w tym roku przewodnikiem.
Odpowiadasz za ludzi.
Nigdy nie używałem tlenu.
Jeśli się skończy, dopiero będzie kłopot.
Dobra.
Zaniosę na górę więcej butli.
Świetnie.
Dla jasności.
Kto chce dla mnie pracować, musi używać tlenu.
Nie musisz o to prosić.
Wchodziłem już bez tlenu, ale teraz mamy klientów.
Musimy zamocować liny.
Zwłaszcza na ścianie Lhotse.
Jeszcze na Uskoku Hillary'ego i na południowo-wschodniej grani.
Tak.
Powinniśmy się podzielić obowiązkami.
Zgoda.
Umówcie się z Lopsangiem, kto chce gdzie pracować.
Zabieracie tylko to, co konieczne.
Tam wszystko waży 10 razy więcej.
Musicie być lekcy i szybcy.
Nie wypiję cappuccino na szczycie?
Zwiewaj.
Aparat się wyładuje.
To będzie trudny tydzień.
Ale czeka was najwspanialszy piątek w życiu.
A co robimy w piątek?
Wchodzimy na szczyt.
Wiadomość od Jan.
Wiedziałem, że to dziewczynka. Nie do wiary.
Będę miał córkę.
Brawo.
Wiedziałem.
Gratulacje.
Dzięki.
Kiedy poród?
W połowie lipca. Jak tylko wrócę.
Wyśpij się na zapas.
Jan nie przeszkadza, że tu jesteś?
Krakauer obnażył miecz.
Jan też się wspina. Rozumie mnie.
A twoja żona, Doug?
Od rozwodu nic jej nie przeszkadza.
Zupełnie nic.
Przepraszam.
Moja Peach powiedziała, że jeśli wejdę na jeszcze jedną górę, rozwiedzie się ze mną.
I wtedy pojechałeś z nami.
Najgorsze, że zapomniałem jej o tym powiedzieć.
O tym, że wchodzisz na Everest?
Zapomniałem. Naprawdę.
Wszystko jasne.
Ta wspinaczka jest bolesna i niebezpieczna. Niszczy związki.
Kosztuje fortunę.
A złe strony tej imprezy?
Mam jedno pytanie.
Dlaczego się wspinacie?
Dlaczego?
Bo ta góra jest tam.
Dzięki, panie Mallory.
Mówię poważnie.
Yasuko? Dlaczego wchodzisz na Everest?
Mam 47 lat.
Zdobyłam 6 z siedmiu najwyższych szczytów.
Teraz muszę zdobyć siódmy.
To żadna odpowiedź.
Jak to? Po co w ogóle się wspinasz?
A ty, Doug.
-Opowiedz im o dzieciach. -Co?
-O dzieciach. -Czyich? Twoich?
Chodzi o szkołę podstawową.
Chodziłem tam i gadałem z dziećmi.
Pomogły mi zebrać część pieniędzy na tę wyprawę.
Dały mi flagę do zatknięcia na szczycie.
Być może chodzi o to,
że zwykły człowiek może
realizować nieosiągalne marzenia? Może natchnę maluchy,
żeby robiły to samo?
Wchodzę na Mount Everest,
bo mogę.
Chcę zobaczyć piękno,
którego nie ogląda nikt inny.
Zbrodnią byłoby tego nie zrobić.
Racja.
Halo?
Obudziłem cię?
Nie.
Kłamczucha.
-Wszystko gra? -Tak. Teraz już tak.
Tęsknię za tobą.
Jutro zaczynamy ostatnie podejście.
Na szczycie będziecie w piątek?
Tak. Dziesiątego.
-To twój szczęśliwy dzień. -Tak.
Jaką macie pogodę?
Dobrą i chyba się utrzyma.
Będziemy mieli córkę.
Tak.
Byłaś u lekarza na USG?
-Widziałaś ją? -Jasne.
No i? Jak wygląda?
Blondynka. Śliczny uśmiech.
Idealne proporcje ciała. Będzie świetnym wspinaczem.
Ona już jest z nami.
Trochę mnie i trochę ciebie.
Mały miś.
Pewnego dnia ty,
ja
i nasza mała Sara będziemy się razem wspinać.
Sara?
Co ty na to?
-Nic z tego. Nie. -Proszę. Przemyśl to.
Nie.
Jesteś tam?
Jasne.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Śpij dobrze, kochanie.
Pa.
Poradzisz sobie.
Sprowadzimy cię.
W porządku, Neal?
Dale kiepsko wygląda.
Trzeba go sprowadzić.
Nie możesz się połączyć ze Scottem?
Nie. Jest przed nami.
Lepiej nie patrzeć zbyt długo na szczyt.
Daleka droga.
Głowa w dół i idziemy krok za krokiem.
Jasne, szefie.
Widziałeś Dale'a?
Tak. Nie wygląda najlepiej.
Neal panował nad sytuacją.
Próbował cię złapać przez radio.
-Żartujesz? -Nie.
Chyba nie działa.
Schodzę do obozu pierwszego.
Sprowadzę Dale'a do bazy,
a potem wrócę. Poradzicie sobie?
Tak.
Powinien być niedaleko.
Zejdę dwa razy szybciej.
Dogonię was.
Rob do Guya.
Jesteś tam?
Zgłaszam się.
Dobrze cię słyszeć.
Gdzie jesteś?
W obozie pierwszym na Pumori.
Widzę cię, stary draniu.
Chyba wybrałeś złą górę.
Nie mogę gadać. Musimy się stąd zabierać.
Dobra. Zajmij się oślą łączką.
Ja wolę prawdziwą górę.
Spoko. Będę cię obserwował.
Uwaga. Lód.
Trzymam cię.
Nic ci nie jest, Harold?
Wszyscy cali?
Tak.
Spokojnie. Usiądź.
Nic mi nie jest.
-Popatrz na mnie. -Nic mi nie jest.
-Spójrz na mnie. -Naprawdę wszystko gra.
Dobra.
Dzięki.
Nie rób tak więcej.
Przepraszam.
Zejdę do Franka. Ma kłopoty.
Dobra.
Podajmy mu tlen.
Rob do Scotta.
Mountain Madness, jak mnie słyszysz?
Tu Scott.
Byłem w bazie. Jestem w obozie pierwszym.
Dogonię was jutro.
A dzień odpoczynku?
Nie brzmisz najlepiej.
Zrób sobie przerwę.
Nic z tego. Miałbym przegapić całą zabawę?
To dużo zmian wysokości w jeden dzień. Nawet jak na ciebie.
Nie liczy się wysokość, tylko nastawienie.
Na pewno sobie poradzisz?
Tak.
Robię sobie zastrzyk deksometazonu.
Tylko nie przeholuj. Bez odbioru.
Mam wieści o pogodzie.
Zbliża się burza.
Może jeszcze skręcić na północ,
ale jeśli tak się nie stanie,
uderzy jedenastego. Tak sądzę.
To tylko prognoza.
Ta góra sama tworzy pogodę. Obserwujemy ją.
Chciałam, żebyś wiedział.
Dzięki.
Dlaczego to sobie robimy?
Szaleństwo.
Krakauer zapytał, dlaczego się wspinamy na Everest.
Nie powiedziałem mu tego,
ale w domu czuję,
że wisi nade mną wielka
czarna chmura.
Mam depresję.
A góry
są dla mnie lekarstwem.
Czuję się tutaj jak nowonarodzony.
Jesteś teraz szczęśliwy?
Waham się.
Naprawdę cierpimy.
To są prawdziwe tortury.
Jeszcze parę dni cierpienia
i do końca życia będziesz zdobywcą Everestu.
Mam nadzieję, że dojdę na szczyt, a potem wrócę do domu.
Co o tym myślisz, Mike?
Wygląda nieźle.
Wyżej jest trochę wiatru.
Jeśli mocniej powieje, zawsze możemy wrócić.
-Właśnie. -Ty decydujesz.
Ruszamy.
Rob, nie jest dobrze.
Mam nadzieję, że wiatr ucichnie po zachodzie słońca.
Nie podoba mi się to.
Jeśli nie ucichnie, nie pójdziemy dalej.
Pogadam ze Scottem, kiedy przyjdzie.
-Anatoli? -Tutaj.
Gdzie jest Rob?
-Schodzimy? -Nie.
Co robi ekipa Roba?
Czekają, aż wiatr ucichnie.
Więc my też czekamy.
Chłopcy, spójrzcie na to.
Przynajmniej ktoś w niebie nas kocha.
Zero chmur?
Gdzie się podziała burza?
No właśnie.
Szaleństwo.
Gotowi do drogi?
Dobra. Mamy okazję.
Nie wiadomo, jak długo utrzyma się dobra pogoda. Atakujemy.
Bądźcie gotowi za pół godziny.
O 14:00 musimy zawrócić. Zdobądźmy ten szczyt.
A więc to jest nasz dzień?
Teraz albo nigdy.
Ci z RPA za późno wyszli z obozu trzeciego
i nie doszli do czwartego. Pewnie dorwała ich burza.
Może przeszła wcześniej?
U nas szalała całą noc,
a teraz niebo jest czyste.
Warto spróbować.
Powiem wszystkim.
Mam komuś coś przekazać?
Powiedz Jan, że wyruszamy.
Zadzwonię, jak będziemy na szczycie.
Zawracamy o 14-tej.
Powodzenia. Z Bogiem.
Dzięki, Helen.
Do zobaczenia na szczycie.
Nie szarżuj, Scott.
Prześpię się parę godzin i dogonię was.
Do zobaczenia.
Miłej zabawy, Sandy.
Odpocznij.
Masz liny na Uskok Hillary'ego?
Tak.
Możemy iść szybciej?
Nie. Teren jest za trudny.
Trochę nam to zajmie.
Czas ucieka.
Co jest, Beck?
Nie wiem.
Parę lat temu przeszedłem operację oczu.
Wyprzedźcie nas.
Beck, usiądź.
Popatrz na mnie.
Muszę cię odesłać na dół.
Nie chcę schodzić.
-Musisz. -Nie chcę.
Dobra.
Posłuchaj.
Poczekaj tu pół godziny. Słyszysz?
Jeśli ci się polepszy, ruszaj dalej.
Ale jeśli nie, to koniec. Przykro mi.
Dobra.
Szerpowie zostawią dodatkowy tlen na Południowym Wierzchołku.
Przyślę tu jednego z nich.
Jasne?
Sandy, chcesz zejść?
Nie. Nic z tego.
Wejdę na szczyt, Lopsang. Rozumiesz?
Nie wracam, jasne?
Gdzie liny?
Nie ma.
Miały być zamocowane.
Masz coś w plecaku?
Lopsang ma linę, ale go tu nie ma.
Harold, nie ma lin.
No, nie.
Rob, mamy kłopot.
Nikt nie oporęczował trawersu do Uskoku Hillary'ego.
A gdzie są Ang i Lopsang?
Ang Dorjee jest z nami, ale nie widzę Lopsanga.
Razem z Nealem i Anatolim zamocuję nowe liny.
-Znalazłeś? -Tak.
-Dobrze. -Do roboty.
Co się dzieje?
Nie ma lin.
Co?
Świetnie.
Krok za krokiem, Doug.
Oddychaj głęboko.
Dalej.
Trzymaj się.
Dasz radę.
Wiem o tym.
Nie chcę cię tu widzieć trzeci raz.
John, schodzisz?
Jest opóźnienie.
Nie ma lin nad Południowym Wierzchołkiem.
Wiem, ale już to naprawiamy.
Nie mam siły czekać. Zimno mi.
Przepraszam.
Twoja decyzja.
Nie chcę, żeby zabrakło mi tlenu.
Wybacz, Rob.
Lou, Stuart i John zawrócili spod Południowego Wierzchołka.
Jakie macie warunki?
Zimno i wietrznie.
Odzywaj się.
Dobra. Dzięki.
Kolejny rok bez klientów na szczycie?
Jeśli szybko nie ruszą,
zabraknie im czasu.
Tak.
A co Jon napisze w artykule?
Mówi Rob.
Straciliśmy Lou, Stu i Johna.
Co nas zatrzymało?
Wysłaliśmy Neala i Anatolija na szczyt Uskoku.
Mocują liny.
My jesteśmy pod nimi.
Tu Mike.
Co z Dougiem?
Jest tuż za mną. Trochę go wyprzedziłem.
Już was widzę. To ja.
Pospieszcie się.
Zaczniemy wprowadzać ludzi na górę, jak oporęczujemy szlak.
Rob do bazy. Słyszysz mnie, Helen?
Tu baza. Słyszę cię.
Czy ktoś wie, gdzie jest Scott?
-Cześć. -Gdzie się podziewałeś?
Mamy zator przy Uskoku Hillary'ego.
Godzina opóźnienia.
Spokojnie.
Ludzie marnują tylko tlen.
Przyjdź tu jak najszybciej.
Dobrze się czujesz, Beck?
Tak. Mam kłopot z oczami.
Zawracacie?
Zrobił się zator pod Uskokiem Hillary'ego. Wariactwo.
Zejdź z nami.
Nie mogę. Obiecałem Robowi, że na niego zaczekam.
-Twoja decyzja. -Jest dobrze.
Do zobaczenia na dole.
Neal, gotowe.
U mnie też.
Można wchodzić.
Dobra, idziemy.
-Mike, mogę iść pierwszy? -Dlaczego?
Mam mało tlenu.
Rob, tu Mike.
Droga wolna.
Zostanę z Yasuko, dopóki poręcz nie będzie wolna.
Zaczekam na Douga. Bez odbioru.
Udało się.
Dokonałaś tego.
Yasuko.
Siedem szczytów.
Jestem z ciebie bardzo dumny.
Dziękuję.
Rob do bazy.
Mówi Helen. Gdzie jesteś?
Na szczycie. Udało się.
Jak nas słyszysz?
Głośno i wyraźnie.
Wspaniale, że się odezwałeś.
Kto jest z tobą?
Mike i Yasuko.
Jon już zaczął schodzić.
Douga widać na horyzoncie.
A Beck?
Miał kłopoty z oczami.
Czekał na południowo-wschodniej grani, na Balkonie,
na pierwszych, którzy będą schodzić.
Zaraz wracasz?
Za kilka minut.
Tylko poczekam na Douga.
Wspaniale, Rob.
Trzymamy za niego kciuki.
Bez odbioru.
-Gratulacje. -Witaj.
Dałeś radę.
Wyglądasz okropnie.
To przez brzuch.
Widziałeś Douga?
Ma jeszcze kawał drogi.
A gdzie reszta twoich ludzi?
Cała moja ekipa weszła na szczyt.
Widziałem ich.
Nie powiem Krakauerowi.
Miałem mieszany skład.
W tym roku wygrałeś.
Naprawdę źle wyglądasz.
Lopsang, zabierzmy go stąd.
Chodźmy.
Harold, co robisz?
Nie mogę znaleźć pełnych butli.
Były tu. Widziałem je.
Nie.
Sprawdź jeszcze raz.
Już sprawdziłem. Są puste.
Próbowałem dwa razy.
Dobra.
Ja schodzę.
Doug. To koniec.
Przykro mi.
Spóźniłeś się.
Idźcie dalej. Dogonię was.
Doug. Posłuchaj mnie.
Już za późno. To koniec.
Przykro mi,
ale muszę cię zawrócić.
Dam radę.
Szczyt już blisko.
Za rok już tu nie wrócę. To moja ostatnia szansa.
Musisz mi pozwolić.
Pozwól mi.
-Dobra. -Proszę.
Zróbmy to.
-Chodź. -Dzięki.
Beck? Nic ci nie jest?
Kto mówi?
Jon.
Słabo widzę. Zamarzam.
Mike jest tuż za mną z Yasuko.
Nic ci nie będzie. Są bardzo blisko.
Do zobaczenia na dole.
Już prawie.
Jeszcze dziesięć kroków.
Postaraj się.
Jesteś na miejscu.
Dokonałeś tego.
Udało ci się.
Dzięki tobie.
Guy do Roba, słyszysz mnie?
Jesteś tam?
Dla dzieciaków ze szkoły.
Brawo, Doug. Daj flagę.
Gotowe.
Dziękuję.
Musisz wstać.
Nie mogę ci dać więcej tlenu.
Musimy zejść do Południowego Wierzchołka.
Guy Cotter do bazy. Jesteś tam, Helen?
Co słychać?
Widzę szczyt.
Nadal są tam wspinacze. Czy to ktoś od nas?
Troje weszło na górę. Wszyscy schodzą.
Już późno. Co robią na górze?
Mieli zawrócić o 14-tej.
Z doliny podnoszą się chmury.
Zaraz się z nimi połączę.
Rob, zgłoś się.
Spokojnie, Doug.
Teraz przejdź za róg.
To ty, Rob?
To ja, Mike. Co ty tu robisz?
Nic nie widzę.
Wszystko gra?
Beck ma kłopoty.
Mamy mało tlenu. Musimy iść.
Postawię cię, dobrze?
Zabieram Yasuko.
Trzymam cię.
Chodź, Doug.
Zimno mi.
Mike, Harold, Ang Dorjee, zwolnijcie. Mam kłopot.
Skończył nam się tlen, Doug. Musimy iść dalej.
Ruszaj się.
Mike, Harold, słyszycie mnie?
Ktoś musi do nas wrócić z tlenem.
Błagam was.
Chodź, Doug. Ruszaj się.
Harold, słyszysz mnie?
Czy ktoś widzi Anga?
Właśnie mnie minął.
Szedł na dół.
Możesz go zawrócić? Ktoś musi tu przyjść.
Baza, słyszysz mnie?
Tu Helen, odbiór.
Potrzebuję tlenu na szczycie Uskoku Hillary'ego.
Bez niego nie sprowadzę Douga.
Jestem wykończony.
Rozumiem. Jesteś u podnóża Uskoku Hillary'ego.
Wyślę tlen, jak tylko się da.
Jestem na szczycie Uskoku.
Prosiłem Anga,
żeby zostawił dwie butle na Południowym Wierzchołku.
Rozumiem.
Na Południowym Wierzchołku jest tlen?
Nie. Mówi Harold.
Nie ma tam tlenu.
Powtarzam. Nie ma tlenu.
Ang Dorjee zostawił tam cztery butle.
Gdzie jesteś, Harold?
Słyszysz mnie?
Powrót na Południowy Wierzchołek zajmie mi pół godziny.
Dobra. Idę.
Jeśli nie masz tlenu, nie wchodź na górę.
Idę do ciebie, Rob.
Doug, ruszaj się.
Rob, tu baza.
Słyszę cię, Caro.
Możesz zejść sam?
Jeszcze na to nie pora.
Z kim jesteś?
Z Dougiem.
Obaj słuchamy.
Jeszcze jeden wysiłek.
Czy Doug jest przytomny?
Jest bardzo słaby.
Zemdlał, kiedy zabrakło nam tlenu.
Daj mu osiem miligramów deksametazonu.
To dwie tabletki.
Guy do Roba.
Słyszę cię, stary.
Rob, powinieneś zejść.
Nic nie wskórasz tam na górze.
Wyślę ludzi na pomoc, ale ty schodź. Rozumiesz?
Tu chodzi o ludzkie życie.
Nie zostawię Douga.
Musimy iść dalej.
Mamy kłopoty.
Helen potrzebuje pomocy.
Spróbuję wrócić.
Idźcie dalej.
Scott, nic ci nie jest?
Lopsang.
Już po mnie.
Mam dość.
Idź dalej.
Niech Anatoli przyniesie mi tlen.
Dobrze.
Idź.
Przyślę Anatolija.
-Ruszaj się. -Schodź sam.
Nie.
Nie zostawię cię.
Muszę odpocząć.
Nie, Doug. Idziesz ze mną.
Zmobilizuj się na 10 minut.
Tylko 10 minut. Zejdziemy z Uskoku.
Teraz ta noga.
Dalej.
O, nie.
Trzymaj namiot. Łap krzesła.
Ruszaj się, Doug.
Szybciej.
Idę na Południowy Szczyt po tlen.
Znajdę go, ale ty musisz tutaj zostać.
Dobrze?
Nie ruszaj się stąd. Wrócę po ciebie.
Beck, stój. Idziesz w złą stronę.
Cofnąć się.
Spokojnie, Beck.
Rob.
Mam tlen.
Znalazłem w połowie pełne butle.
Gdzie jest Doug?
Już po nim.
Co?
Przepadł.
Obóz czwarty jest tam.
Wstawać.
Idziemy.
Chodź. Beck.
Sprowadzę pomoc.
-Anatoli. -Gdzie reszta?
Schodzą.
Jon, potrzebuję pomocy.
Wstawaj.
Nic nie widzę.
To ślepota śnieżna.
Beck i Doug potrzebują pomocy.
Poszukam ich. Zostań tutaj.
Świetna robota.
Anatoli, Sandy potrzebuje tlenu.
-Możesz iść? -Tak.
Zaraz wrócę.
Ja zostaję.
Daj mi to.
Nic z tego. Zamarzła.
Weź rękawiczkę.
Przepraszam.
Daj spokój, Harold.
Dzięki, że wróciłeś.
Baza, słucham.
Jan.
Dlaczego nikt do mnie nie zadzwonił?
Dorwała ich burza.
Gdzie on jest?
Nie wiemy.
O 16-tej był jeszcze na szczycie.
Może zejść?
Rob tak, ale Doug nie.
Na górze utknęło 13 osób.
Burza się nasila.
Wyślij Anga Dorjee.
On ich sprowadzi.
Rozumiesz, Helen?
Wyślij Anga na górę.
Odnajdziemy Roba
i zadzwonię, jak tylko nawiążę z nim łączność.
Dobrze?
-Gdzie on jest? -Nie odzywał się.
Połączę się z nim.
Już próbowałam.
Zaczekaj.
Rob, tu Guy. Gdzie jesteś?
Robię to od dwóch godzin.
Rob, tu Guy.
Oszczędzaj energię.
Odpocznij i ruszaj dalej. Znajdziemy cię.
Mamy tlen na Południowej Przełęczy.
-Możecie go wziąć. -Dzięki.
Ekipa Mala rozpocznie poszukiwania, jak tylko się da.
Jeśli pogoda pozwoli, ruszamy o świcie.
Jasne. O świcie.
Powiedzcie Edowi, co się dzieje.
Obóz czwarty, zgłoś się.
Rob, słyszysz mnie?
David Breashears ma tlen na Południowej Przełęczy.
Zbieramy ekipę. Idziemy po ciebie.
Gorąco mi.
O, nie.
Yasuko?
Sandy?
Ruszaj się.
Rob, odezwij się. Proszę. Odbierz.
Mamy jakieś wieści o pozostałych?
Anatoli sprowadził troje klientów z Południowej Przełęczy,
ale Beck i Yasuko zostali na górze.
Szukają ich,
ale wszyscy są zmęczeni.
To ty, Rob?
Gdzie jesteś? Wyślemy po ciebie ludzi.
Tu baza.
Nie mogę się już ruszyć.
Wiem, ale musisz.
Mam zamarznięte ręce.
Próbuję usunąć lód z maski.
Świetnie. Maska musi działać.
Wzejdzie słońce.
Rozgrzejesz się i zaczniesz się ruszać.
Guy, Harold był ze mną.
Gdzie się podział?
Jest z tobą Doug?
Doug przepadł.
Harold też.
Potrzebuję pomocy.
Dobra, Rob, musisz zejść z góry. Gdzie jesteś?
W takim małym zagłębieniu pod Południowym Wierzchołkiem.
Dasz radę.
Musisz się tylko podnieść,
a resztę drogi zjedziesz po śniegu.
Wyślij chłopców, dobrze?
Będę potrzebował pomocy.
Idą do ciebie Szerpowie z herbatą i tlenem.
Musisz zejść niżej.
Słyszysz? Rob?
Możesz go połączyć z Jan?
-Roba? -Dzwoń do niej.
Spróbujmy.
Położę telefon obok radia.
Jan namówi go, żeby się ruszył.
Guy do Roba.
Odbiór. Słyszysz mnie?
Łączymy się z nim.
Rob, mówi Helen.
Odbiór.
Jan chce z tobą porozmawiać.
Moja Jan?
Tak. Jest tutaj.
Cześć, kochanie. Co słychać?
Cześć.
Trochę zmarzłem,
ale jest dobrze.
Wiem.
Niedługo ogrzeje cię słońce.
Kochanie, musisz się ruszać.
Zejść na dół.
Mam zamarznięte ręce i stopy.
Wysyłamy do ciebie ludzi z herbatą i tlenem,
ale musisz się ruszać. Słyszysz mnie?
Musisz pobudzić krążenie.
Dobrze, kochanie.
Zrób to. W tej chwili.
Kocham cię.
Bez odbioru.
No dalej, Rob.
Nie możemy ich znieść.
To niemożliwe.
Tego, co mamy wystarczy tylko dla nas.
Nie chcę umierać.
Helen, mówi Mike.
Co słychać?
Yasuko i Beck
nie wrócili do obozu.
Dobrze. Dziękuję za wiadomość.
NIE WRÓCIŁ
Helen, baza.
Ang Dorjee, tu Helen.
Musimy zawrócić.
Znowu zrywa się burza.
Decyzja należy do ciebie.
Spróbujemy ponownie, kiedy burza minie.
Zostawimy na miejscu herbatę i tlen. Przykro mi.
Trzeba powiedzieć Robowi, że nie przyjdą.
Dobrze.
Mówi Guy.
Nie mogę przestać się trząść.
Chłopców zatrzymał silny wiatr.
Musisz zejść niżej.
Przemyślę to.
Chyba wytrzymam tu jeszcze jedną noc.
Spróbujemy jeszcze raz, jak tylko się da.
Helen?
Rob ciągle jest na górze.
Pod Południowym Wierzchołkiem.
Ma tlen, ale butla zamarzła.
Nie wiemy, czy zdołał ją odkręcić.
Czy ktoś z nim jest?
Nie.
Musicie go sprowadzić przed zmrokiem. Nie przeżyje drugiej nocy.
Wiemy, ale burza wróciła. Bardzo silna.
Dzisiaj nikt do niego nie dojdzie.
Próbowaliśmy.
Równie dobrze mógłby być na Księżycu.
Możecie mnie z nim połączyć?
Oczywiście.
Guy, wywołaj Roba.
Rob, tu Guy.
Mam Jan na linii.
Daj mi chwilę.
Już.
Cześć kochanie.
Co słychać?
Myślę o tobie.
Masz mocny głos.
Ciepło ci?
Chyba trochę się poodmrażałem.
Niedługo się tobą zaopiekuję.
Nie mogę się doczekać, kiedy wrócisz do domu.
Jak się czuje Sara?
Sara?
Tak.
Dobrze.
Nadasz jej to imię?
Tak.
Nie sądzę, żebym miał okazję ją poznać.
Przykro mi.
Nie mów tak.
Jeśli ktokolwiek może przeżyć, to właśnie ty.
Pamiętasz?
Kocham cię.
Nie martw się za bardzo.
Żegnaj, kochanie.
Kocham cię, Rob.
Kocham cię.
Helen, tu Mike.
Słyszysz mnie?
Mów.
Beck żyje.
Przyszedł do obozu.
David Breashears z ekipą IMAX sprowadzi go do obozu pierwszego.
Dziękuję.
Nie wiemy, jak to możliwe, ale on żyje.
Kłopot w tym,
że nie możemy go przenieść przez lodospad.
Zajmę się tym.
Czego potrzebujemy? Śmigłowca?
Maszyna tam nie doleci.
Powietrze jest za bardzo rozrzedzone.
Spróbujemy, ale to ryzykowne,
a Beck jest w złym stanie.
Nie obiecuj sobie zbyt wiele.
Spokojnie. Krok po kroku.
-Musisz się ruszać. -Jestem zmęczony.
Wiem.
Chodź.
Powoli.
Ruszaj się.
Poproszę o numer amerykańskiej ambasady w Katmandu.
-W Nepalu. -Proszę z ambasadorem.
Nie mogę czekać.
W wiadomościach już raz ogłosili, że mój maż nie żyje.
Drugi raz nie będzie dobrze wyglądał.
Jak się czujesz?
Jak cię mogę.
Rozgrzewasz się?
Jeszcze nie wiem.
Na to wygląda.
Co u Roba?
Ciągle jest na górze.
A Doug?
Nie żyje.
Nikt wcześniej nie latał wyżej niż do bazy,
ale spróbują.
Znajdźcie miejsce do lądowania i oznaczcie je jakoś.
Warto spróbować. Dzięki, Guy.
Przynieś kolorowe napoje.
Leci śmigłowiec. Trzeba oznaczyć lądowisko.
Leci śmigłowiec.
Wszyscy do namiotów.
Niech nikt tutaj nie podchodzi.
Szybciej.
Śmigłowiec 4-5, melduj.
Wieża, wszystko w porządku.
To niemożliwe.
Jeśli wylądujemy, nie uda się wystartować.
Zabijesz nas.
Dobrze, majorze. Wracamy.
To już wszystko.
Nic więcej nie wyjmiemy. Lżejsi już nie będziecie.
Pora ruszać, majorze.
Bóg z tobą.
Tutaj.
Dasz radę.
Chodź, kolego. Już prawie.
Mogę zabrać tylko jedną osobę.
Tak. Jego. Wsiadaj.
W porządku?
Podniosę ogon i przelecimy nad granią.
Będziemy chwilę spadać, zanim łopaty wirnika złapią powietrze.
Pasuje?
-Jasne. -Dobrze.
Wejdź do środka.
Tak mi przykro.
Chodźmy.
Cześć, Peach.
Dziękuję, kochanie.
Ciało Roba zostało na górze obok innych, którzy stracili tam życie.
Beck Weathers stracił obie dłonie i nos.
Mieszka w Dallas z żoną Peach.
W lipcu 96 roku Jan urodziła dziewczynkę.
Nadała jej imię Sara.
Wersja polska Start International Polska.
Tekst: Filip Zubczewski